Loading...
You are here:  Home  >  Spiritual  >  Current Article

మను చరిత్రము కథ, పద్యాల సొగసులు – Chapter 12

By   /  May 15, 2015  /  No Comments

    Print       Email

ఈ దేశమూ, ఆ దేశమూ ఏమిటి, అన్ని దిక్కులా అన్ని భాగాలనూ అన్ని ప్రాంతాలనూ చూసాను. (సమస్త + అశా = దిక్కు + అవకాశంబులన్ = ప్రాంతాలను, మధ్యభాగాలను).

 

InCorpTaxAct
Suvidha

దివి బిసరుహబాంధవ సైం

ధవ సంఘం బెంత దవ్వు దగలే కరుగున్

భువి నంత దవ్వు నేమును

ఠవఠవలే కరుగుదుము హుటాహుటి నడలన్

బిసము అంటే తామరతూడు. దానినుంచి పుట్టింది బిసరుహం = పద్మం. పద్మబాంధవుడు – సూర్యుడు. సూర్యోదయంకాగానే పద్మాలు వికసిస్తాయి కనక.   సైంధవం అంటే గుఱ్రం. సూర్యుడి రధాశ్వాలు ఏడూ ఆకాశంలో దప్పిక (దగ) అనేది లేకుండా ఎంత దూరం (దవ్వు) వెడతాయో – మేమూ (ఏమును) భూమి మీద అలసట (ఠవఠవ) అనేది లేకుండా అలాగే హుటాహుటి ప్రయాణాలతో వెళ్ళగలం.

సూర్యుడు ఆకాశంలో ఈ చివరినుంచి ఆ చివరికి ప్రయాణిస్తాడు. అలాగే మేమూ ఒక్క రోజులో భూగోళం మీద ఈ చివరినుంచి ఆ చివరికి వెళ్ళగలం అని పాదలేపన ప్రభావాన్ని నాటుకొనేటట్ట్లు చెప్పాడు.

 

ఆ మందిడి యత డరిగిన

భూమీసురు డరిగెఁ దుహిన భూధర శృంగ

శ్యామల కోమల కానన

హేమాఢ్య దరీ ఝరీ నిరీక్షాపేక్షన్

 

ఆ మందు పులిమి ఆ సిద్ధుడు అలా వెళ్ళగానే, బ్రాహ్మణోత్తముడైన ప్రవరుడుకూడా ప్రయాణమయ్యాడు.. హిమాలయాలకు వెళ్ళాడు. తుహినం అంటే మంచు. భూధరం అంటే పర్వతం. మంచుకొండ. ఆ కొండ కొమ్ముల మీద (శృంగం), పచ్చగా   (శ్యామలం) కోమలంగా ఉండే కాననాలు, బంగారు గుహలు (దరీ) సెలయేళ్ళు (ఝరీ) – వీటిని వీక్షించాలనే అపేక్షతో వెళ్ళాడు.

 

భూధర శృంగ శ్యామల కోమల కానన హేమాఢ్యదరీ ఝరీ నిరీక్షాపేక్షన్.. కొండకొమ్ముల ఎత్తుపల్లాలూ సెలయేళ్ళ వంకర టింకరలూ స్ఫురించేటట్టు కట్టిన సమాసమిది. ఈ క్రింది పద్యంలో ఇది ఇంకా బాగా స్ఫురిస్తుంది.

 

అటఁజని కాంచె భూమిసురుఁడంబర చుంబి శిర స్సరీ జ్ఝరీ

పటల ముహుర్ముహుర్లుఠద భంగ తరంగ మృదంగ నిస్స్వన

స్ఫుట నటనానుకూల పరిఫుల్ల కలాప కలాపి జాలమున్

గటక చరత్కరేణు కర కంపిత సాలము శీతశైలమున్

 

ఇది తెలుగు సాహిత్యంలో బహు ప్రసిద్ధి గాంచిన పద్యం. ప్రవరుడు సిద్ధుడిచ్చిన పాదలేపన ప్రభావంతో తలుచుకోగానే హిమాలయపర్వతం చేరుకున్నాడు.

 

అక్కడ ఆకాశాన్నంటున్న శిఖరాలనుండి పడుతున్న జలపాతాల్నీ, సెలయేళ్ళనీ చూశాడు. అవి ఎడతెరిపిలేకుండా ప్రవహిస్తున్నాయి. లయబద్ధంగా ఉన్న వాటి ప్రవాహ ధ్వనులు మృదంగధ్వనుల్లా వినబడుతున్నాయి. నీటితుంపర్లు అన్నిదిక్కులకీ తుళ్ళుతున్నాయి. వాటినిచూసి పులకించిన నెమళ్ళుగుంపులు గుంపులుగా పురులు విప్పుకుని నాట్యం చేస్తున్నాయి. ఆ పర్వతమధ్య ప్రదేశమంతా చెట్ట్లూ చేమలతో అరణ్యంలా ఉంది.   ఆడ ఏనుగులు (కరేణులు) గొప్ప మద్దివృక్షాల్ని (సాలమున్) కదిలించడానికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తున్నాయి. ప్రవరుడు ఈ హిమవత్పర్వత (శీతశైలమున్) సౌందర్యాలను చూశాడు.

ఇక్కడ ఆడ ఏనుగులు ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ మద్ధివృక్షాలు చలించడం లేదు అన్నాడు. భావిసూచన.   త్వరలో వరూధిని అనే ఆడ మదగజం ప్రవరుణ్ణి నైతికంగా కూల్చడానికి ప్రయత్నించబోతోంది. కానీ ప్రవరుడు సాలవృక్షంలాగా చలించకుండా నిలబడ్డాడు.

 

ఆకాశాన్ని తాకుతున్న (అంబరచుంబిత) కొనలనుండి(శిరః) ప్రవహిస్తున్న (సరత్) సెలయేళ్ళమొత్తము నందు (ఝరీపటల) మాటిమాటికీ (ముహుర్-ముహుర్) దొరలుతున్న (లుఠత్), అడ్డులేని (అభంగ) కెరటాలచే (తరంగ), మృదంగధ్వనులతో (నిస్స్వన) వెల్లడి అవుతున్న (స్ఫుట), నాట్యం చేయడానికి అనుకూలంగా ఉన్న (నటనానుకూల) విచ్చుకున్న (పరిఫుల్ల) పింఛములుగల (కలాప) నెమిళ్ళ సమూహము కలదానిని (కలాపి జాలమున్). ఇంకా ఆ ప్రాంతమునందు (కటక) సంచరిస్తున్న (చరత్) ఆడఏనుగుల (కరేణు) తొండములచేత (కర) కదలింపబడుతున్న (కంపిత) మద్దివృక్షములను (సాల) కలిగిన హిమవపర్వతాన్ని (శీత శైలమున్)   వెళ్ళి (చని) అక్కడ (అటన్) భూమిసురుడు (బ్రాహ్మణుడైన ప్రవరుడు) చూసాడు (కాంచెన్).

 

ప్రకృతిసౌందర్యంతో పరవశం కలిగించే దృశ్యాలే కాదు, హిమలయాల్లో ప్రవరుడు కొన్ని పవిత్రమైన పురాణఘట్టాలకి నెలవైన ప్రదేశాలు కూడా చూశాడు.

 

నిడుద పెన్నెఱిగుంపు జడగట్ట సగరుము

     మ్మనుమండు తపము గైకొనిన చోటు

జరఠకచ్ఛప కులేశ్వరు వెన్ను గాన రా

     జగతికి మిన్నేఱు దిగినచోటు

పుచ్చడీకతనంబు పోఁబెట్టి గిరికన్య

     పతిఁ కొల్వ నాయాసపడిన చోటు

వలరాచరాచవాఁ డలికాక్షు కనువెచ్చఁ

     గరఁగిన యలనికరపుఁ జోటు

తపసి ఇల్లాండ్ర చెలువంబు దలఁచి తలఁచి

మున్ను ముచ్చిచ్చును విరాళిగొన్న చోటు

కనుపపులు వేల్పుఁబడ వాలుఁ గన్న చోటు

హర్షమునఁ జూచి ప్రవరాక్షుఁ డాత్మలోన.

 

సగరచక్రవర్తి మునిమనుమడు (ముమ్మనుమండు) భగీరధుడు ఆకాశగంగను భూమి మీదికి తీసుకురావటానికై ఘోరమైన తపస్సు చేసిన చోటు చూసాడు. అలా తపస్సు చేసినప్పుడు అతని నిడుపయిన నిగనిగలాడుతున్న తలవెండ్రుకలు (నిడుద పెన్నెఱి గుంపు) జడలు బాగా కట్టాయి. ఆకాశగంగ భూమి మీద పడినప్పుడు ఆ ధారాపాతానికి భూమి విచ్చుకుని భూమిని మోస్తున్న ముదుసలి (జరఠ) ఆదికూర్మము (ఆది కచ్ఛప కులేశ్వరు) యొక్క వీపు కూడ కనిపించిందిట. అలా ఆకాశగంగ భూమి మీద పడినచోటు; కన్నెసహజమైన సిగ్గుని (పుచ్చడీకతనంబు) విడిచిపెట్టి (పోబెట్టి) పార్వతీ దేవి పరమశివుణ్ణి పతిగా బడయటంకోసం ఆయాసపడిన, శ్రమపడిన – తపస్సు చేసిన ప్రదేశమూ; మన్మధుడు (వలరాచరాచవాడు) శివుని (ఫాలాక్షు) కంటిమంటచే కాలిబూడిదయిపోయిన (కరగిన) ఆ జాలికలిగించే చోటూ (అల కనికరపుచోటు); సప్తఋషుల భార్యల (తపసి ఇల్లాండ్ర) అందాన్ని (చెలువంబు) చూసి, స్మరించి స్మరించి (తలచి తలచి) (మునిపత్నులను కామించడం యుక్తంకాదని తెలిసి కూడా, ఎట్టకేలకి ఇక ఉండబట్టలేక తెగించి, ముచ్చిచ్చును (అగ్నిదేవుణ్ణి) (గార్హపత్య, ఆహవనీయ, దక్షిణాగ్నులు – ముచ్చిచ్చులు) ) మోహం (విరాళి) గొన్నచోటు (ఆక్రమించిన) ప్రదేశమూ; అగ్నిదేవుడు అలా మునిపత్నులయందు మోహాన్ని పొందిన చోటూ, దేవతలసేనాథిపతి అయిన కుమారస్వామి (వేల్పుబడవాలున్) జనించిన ఱెల్లుపొదల్ని (కనుపపులు). ఈ ప్రదేశాలన్నీ ప్రవరుడు చూశాడు. ఆత్మలో సంతోషం ఉప్పొంగగా చూశాడు.

 

హిమగిరి సౌందర్యంతో పులకించిపోయి కూడా ప్రవరుడు తన నిత్యకృత్యాలయిన కర్మాచరణాన్ని విస్మరించలేదు. అతను తనలో ఇలా అనుకున్నాడు.

 

తలమే బ్రహ్మకునైన నీనగమహత్త్వంబెన్న నేనియ్యెడన్

గలచోద్యంబులు ఱేపు గన్గొనియెదన్ గాకేమి నేఁడేఁగెదన్

నలినీబాంధవ బాను తప్త రవికాంతస్యంది నీహారకందళ చూ

త్కారపరంపరల్ పయిపయిన్ మధ్యాహ్నమున్ దెల్పిడిన్

 

ఈ హిమాలయసౌందర్యం, మహత్యం గణుతింపడం ఆ బ్రహ్మకైనా తరం కాదు. పైనున్న చెట్లకొమ్మలనుండి సూర్యకిరణాలు తాకి వేడెక్కిన మంచుబొట్లు క్రిందనున్న సూర్యకాంత శిలలపై పడి చుయి చుయి అనడం వల్ల మధ్యాహ్నసమయం అయిందని తెలుస్తోంది. నేటికి ఇంటికి వెళ్తాను. రేపు మరల వచ్చి ఇక్కడ గల మిగతా వింతలూ విశేషాలూ చూస్తాను –  అనుకొని ప్రవరుడు తన ఇంటికి వెళ్ళాలి ఆని మనస్సులో తలచుకున్నాడు. కానీ మంచులో తిరగటం వలన పాదలేపనం కరిగిపోవటంతో అతడు హిమాలయ పర్వతం మీద చిక్కుకుపోయాడు.

 

బాలాంత్రపు వేంకట రమణ

InCorpTaxAct

If you like to publish news or your story on our website, please email to editor 'at' deccanabroad.com.


    Print       Email

Leave a Reply

You might also like...

Sankara Nethralaya USA Raised Funds for 800 Cataracts – Dallas TX

Read More →